Kelimelerin kalbine doğru bir yolculuğa çıkmak, mısraların arasındaki o görünmez bağları keşfetmek için bazen sadece dinlemek ve hissetmek gerek.
Şiir, sadece kağıda dökülen sözcükler değil; bir bakıma hayatın, duygunun ve hakikatin en saf halidir.
Bu hafta, sizlerle kendi yazdığım bir öyküyü paylaşmak istiyorum.
“Vaktiyle uzak bir diyarda, herkesin çok konuştuğu ama kimsenin birbirini gerçekten duymadığı bir şehir varmış. Bu şehirde insanlar, pazarda, sokakta, evde sürekli gürültülü cümleler kurar, ancak kalplerine tek bir kelime bile ulaşmazmış.
Bir gün, şehrin en yaşlı ve en sessiz şairi elinde boş bir kağıtla meydandaki çeşmenin başına oturmuş. Meraklı bir kalabalık etrafına toplanmış. "Bize ne anlatacaksın? Hangi büyük cümleleri kuracaksın?" diye sormuşlar.
Şair, cebinden küçük bir iğne çıkarmış ve kağıdın ortasına minik bir delik açmış. Sonra kağıdı gökyüzüne doğru kaldırmış.
"Bu delikten ne görüyorsunuz?" diye sormuş. Kimi "Maviliği görüyorum," demiş, kimi "Güneşi," kimi de "Bir bulut parçasını."
Şair gülümseyerek şöyle demiş: "İşte şiir budur. Ben size koca bir gökyüzünü anlatmaya kalksam kelimelerim yetmez, sesim yorulur. Ama ben o sonsuzluktan küçücük bir kapı açtım; siz kendi gökyüzünüzü gördünüz. Şiir, söyleyemediklerimizin arasına açılmış o küçük deliktir; oradan bakınca herkes kendi hakikatini görür."
Bugün biz de o küçük delikleri açalım, mısraların arasından kendi gökyüzümüze bakalım.
Sağlık ve Sevgi ile kalın….
