Güneşin veda busesini uzattığı, rüzgârın "Soba borusunu temizledin mi?" der gibi ısırdığı o malum mevsimdeyiz. Evet, sonbahar. Kimileri için "kahve alıp pencere kenarında kitap okuma" romantizmi; bizim gibi kış düşmanları içinse resmen psikolojik bir pusu!
Sarıp sararan yapraklar sokaklara dökülürken hüznün dozu öyle bir artıyor ki, kaldırımda yürürken arkadan fon müziği olarak hüzünlü bir keman sesi yüksülecek sanıyorsunuz. Üstelik bu kasvet yetmezmiş gibi, sonbahar bize bıyık altından gülerek o acı gerçeği fısıldıyor: "Daha dur, bu fragman... Asıl film kışın geliyor!"
Kış ayını sevmeyen biri için sonbahar, yaklaşan bir fırtınanın alarmı gibidir. Kalın kazakların altına saklanan o dondurucu havalar, sabah yataktan kalkarken titreyen dizler ve kat kat giyinip "lahana adam" gibi gezme günleri kapıda. İnsan düşününce bile bir hüzne boğuluyor, içini tatlı ama sinir bozucu bir melankoli sarıyor.
Ama şimdi dürüst olalım, kışın hakkını teslim edeceğimiz tek bir an var: Kar yağması! Hani o soğuk, rüzgâr, buz gibi ayaz hepsi çekilmezdir de; aniden gökyüzünden beyaz pamuklar dökülmeye başlar ya...
İşte o an durum değişir. Pencereden o lapa lapa yağan karı izlemek, ortalığın sessizliğe bürünüşünü seyretmek insana garip bir huzur verir. Bütün o sonbahar hüznü, kış korkusu birkaç saatliğine de olsa yerini masalsı bir güzelliğe bırakır. Kar; kışın bize sunduğu tek rüşvet, o dondurucu mevsimin tek sevimli yüzüdür.
Yine de karın o büyüleyici güzelliği bir yana, kışın geri kalanıyla baş etmek hâlâ zor. Sonbahar istediği kadar hüzün fırtınaları estirsin, kış kapıda soğuk tehditler savursun... Biz sıcak çayımızı kapıp, en azından o karın yağacağı ilk günü bekleyerek bu hüzne göğüs gereceğiz!
Sarı yapraklara selam olsun.
Kalın sağlık ve hoşça…
