Nereden geldiğini ve ne olduğunu unutmak, insanın yaşayabileceği en büyük sıkıntılardan biridir. Makam, mevki, unvan ve maddi her türlü kazanç aslında geçici, baki olansa geride hoş sedalar bırakmaktır. Hayırla yad edilip, minnetle anılmak.
Dünyanın bir misafirhane olduğunu anlamak istemeyen insan hırsının, egolarının ve bitmek bilmeyen tamahın kurbanı. Bu kadar kısa bir zaman için paranın ve şöhretin ne önemi olabilir ki? İnsan, doğaya, diğer canlılara ve tanıyıp, tanımadığı herkese saygı duyarak yaşamayı öğrenemedikten sonra… Farklılıkları, etnik kimliği dili ve dini kültürel miras olarak özümseyemedikten sonra…
Neden nefret yerine sevgiyi, vefasızlık yerine sadakati, sorgulamak yerine özümsemeyi hayatın merkezine yerleştirmeyelim ki? Bu bana göre yaşamın en kolay ve en güzel şekli. Gülerek bakmak, tebessüm ederek konuşmak. Sevgiyle selamlayıp, hüzünle uğurlamak. Özlemle arayıp, kardeşçe kucaklaşmak.
Makamın gücüne sığınanların, paranın esiri olanlardan farkı olmadığını düşünüyorum. Yaşayabilecekleri onlarca güzellik olmasına rağmen onlar zamanı daha fazla kazanmak için harcarlar. Belli bir çevrenin dışına çıkmamakla paye kazandıklarına inanırlar. Keşke iyi ve doğru insan olabilmek bu kadar kolay olsa. Bu hal bana göre eksik yönleri kapatabilmenin bir devinimidir. Anlamsız ve getirisi olmayan beyhude bir çırpınış hali.
Hiçbir makam kalıcı olmadığı gibi hiçbir varlıkta ebedi değildir. Hepsi son nefes sonrasında vefasız, aldatıcı ve davacı. Kimden mi? Selamlaşmak yerine kibre bürünenlerden, kolay olandan ziyade zorluğu dayatandan, hak olanı değil de hakkı olmayanı alandan. Dahası insan olduğunu unutan ve kaprislerinin esiri olanlardan…
Yaşayan kişi için henüz her şey bitmediği gibi öze dönüş de fevkalade mümkün. İnsanın, kim olduğu ve ne olduğunu düşünmesi azda olsa sevgi ile karşılanıp, hayırla yad edilmesine yetebilir.
