Tekirdağ’da kutladığımız 4 Nisan Dünya Şiir Günü çok güzeldi. Tabi bu güzelliğin ortaya çıkması öyle kolay olmadı. Pek çok arkadaşımız emek verip, gayret sarf etti. Bu çaba sonucunda 55 şair arkadaşımız birbirinden güzel şiirlerini okuyarak günü renklendirdi. Programın Trakya’yı içermesi çok daha anlamlı oldu. Uzun zamandır görüşemediğimiz şair dostlarımızla hasbihal etme imkânı bulurken yeni dostlar kazanmanın keyfini yaşadık.
Güzeldi, çok güzeldi bu program. Tabi bu güzellik kendiliğinden ortaya çıkmadı. Pek çok arkadaşımızın emekleri ile gerçekleşti. Mehmet Altaş Bey, Berrin Başol, Gülşen Erdağlı, Selen Ecem Karakaş programın hazırlanıp, sunulmasındaki baş aktörler. Dahası, Tekirdağ Büyük Şehir Belediyesi.
Mehmet Altaş Beyin elinde tabak, şairlere yemek taşırken halini asla unutmayacağım. Ne yüce bir davranış? Ne muhteşem bir ruh hali? Kolay değildir elbette ki Anadolu irfanıyla yaşayıp, aziz olabilmek. Hizmetin hazzı ile eğilebilmek. Eğildikçe değer kazanıp yücelmek.
Mehmet Bey ilimiz için büyük bir değer. Hayatını adadığı kültür hizmetine doymamış olmalı ki durmadan ve yorulmadan yine çalışıyor. Çalışmalı elbette ki çünkü O’nun bu azmidir bizleri bir araya getiren. Sanatı, edebiyatı icra etmemize vesile olan. Mavi gözlü şehrimizde sanatı doyasıya yaşayabilmek.
Şiir yaşam biçimi. Hayatın merkezinde ve ortak dilimiz. Bir kere daha yaşadık güzellikleri mısralarda. Özlemlere, hayallere ve düşüncelere ortak olduk. Farklı sunumlarla, farklı renk ve desenlerle aynı hayallerin portresini çizdi Trakyalı şairler. Ne de çok ortak yanımız varmış meğer. Onlarca bedende tek bir ruhun çığlığıydı bu sesler. Kardeşçe, özgür ve güzelliklerle yaşayabilmek adına… Üç Kemaller şehrine yakışan da buydu doğrusu…
