Olmayan şeyleri oldurmaya çalışmak, insanın ruhuna giydirdiği en ağır zırhtır.
Kökü çoktan kurumuş bir ağaca meyve vermesi için su dökmek gibidir; ne ağaç dirilir ne de taşıdığın su sana geri kalır.
Genelde insan, bağlandığı hikayeyi yarım bırakmaktan korkar.
Kaybetme ihtimali omuzlara çöker, "Belki biraz daha zorlasam olur" dedirtir.
İnatla direnilir, fedakarlık denilen ince sınırın ötesine geçilir. Fakat bu çaba ne zaman ki ruhu aşındırmaya, kişinin kendi aynasındaki aksinden utanmasına sebep olur; işte o zaman inat, tükenişe döner.
Çünkü mesele sadece bir şeyi kaybetmek değildir; asıl kayıp, o direnişte insanın kendi öz saygısını, kendi kıymetini yitirmesidir.
O noktadan sonra gösterilen her çaba, kişinin kendi elleriyle kendi değerini eksiltmesidir.
Hayatta bazen en büyük erdem, ısrar etmek değil; vazgeçmenin de bir onur olduğunu fark edebilmektir.
Olmuyorsa, zorlamanın bir anlamı yoktur. Çünkü bazen bitişler, insanın kendine geri döneceği yeni bir başlangıcın kapısını aralar.
Kimse için kendi benliğinizden vazgeçmeyin; çünkü geride kalan enkazda, en çok kaybettiğiniz kendinize yanarsınız.
Sevgi ile kalın…