İnsan, hayallerinin peşinden yürürken hayatın gerçeklerine çarpar. Çünkü hayaller gönlün istediğini söyler, gerçekler ise hayatın izin verdiğini gösterir.
Hayaller ve gerçekler… İnsan ömrünün hiç bitmeyen yarışı. Biri yüreğimizde doğar, diğeri hayatın tam ortasında karşımıza çıkar. Hayaller hep önden gider; umutla koşar, geleceğe uzanır, bize hiç yaşanmamış güzelliklerin kapısını aralar. Gerçekler ise ağır ama kararlı adımlarla gelir. Ve çoğu zaman son sözü onlar söyler.
Çocukken büyümeyi hayal ederiz, büyüyünce çocukluğumuzu özleriz. Gençken dünyayı değiştireceğimize inanırız, yıllar geçtikçe dünyanın bizi nasıl değiştirdiğini fark ederiz. Bir gün her şeyin güzel olacağını düşünür, sonra anlarız ki hayat, güzellikleri de zorlukları da aynı avuçta taşır.
İşte insanın hikâyesi tam da burada başlar. Hayallerimiz başka, hayatın bize sundukları başkadır. Kimi zaman bir insanı gözümüzde büyütür, ona hiç hak etmediği kadar anlam yükleriz. Kimi zaman bir kapının önünde yıllarca bekler, açılacağı günü umutla düşleriz. Bazen bir sözün gerçekleşeceğine, bir dostluğun ömür boyu süreceğine, bir sevginin hiç eksilmeyeceğine inanırız.
Sonra hayat gelir, bütün hesaplarımızı altüst eder. Beklediğimiz insan gider, güvendiğimiz dağlara kar yağar, uğruna mücadele ettiğimiz şeyler bir gün anlamını yitirir. O zaman anlarız ki insanı en çok yoran, yaşadığı gerçeklerden çok, gerçekleşmesini beklediği hayallermiş.
Ama yine de hayal kurmaktan vazgeçmeyiz. Çünkü umut, insanın içindeki en inatçı duygudur. Kırılırız ama yeniden inanırız. Yoruluruz ama yeniden yola çıkarız. Kaybederiz ama içimizde bir yerlerde hâlâ kazanacağımız günlerin hayalini taşırız. Çünkü hayal kurmak kolaydır; asıl mesele, gerçeklerle yüzleşecek cesareti bulabilmektir.
Hayat bize her istediğimizi vermez. Bazen çok çalışır, karşılığını alamayız. Bazen çok sever, aynı sevgiyi göremeyiz. Bazen doğru bildiğimiz yolda yürür, hiç ummadığımız engellerle karşılaşırız. Ne yaparsak yapalım, bazı şeylerin bizim istediğimiz zamanda ve istediğimiz biçimde gerçekleşmeyeceğini öğreniriz.
İşte olgunluk, tam da o noktada başlar. İnsan, her hayalinin peşinden körü körüne koşmamayı; her kaybı dünyanın sonu saymamayı; her kapanan kapının önünde ömür tüketmemeyi öğrenir. Kimi hayallerinden vazgeçer, kimilerini yeniden şekillendirir. Kimi insanları geride bırakır, kimilerini kalbinin en güzel yerine koyar.
Ve bir gün fark eder ki hayat, yalnızca istediklerimize kavuşmaktan ibaret değildir. Bazen vazgeçmek de kazanmaktır. Bazen uzaklaşmak da kendini korumaktır. Bazen gerçekleşmeyen bir hayal, insanı daha büyük bir yanlıştan kurtarır.
Yıllar geçtikçe beklentilerimiz değişir. Eskiden büyük mutluluklar ararken huzurun kıymetini anlarız. Kalabalıklar içinde görünmek yerine, birkaç insanın yüreğinde yer edinmek isteriz. Herkese kendimizi anlatmaya çalışırken, bizi gerçekten anlayan bir insanın ne kadar değerli olduğunu öğreniriz. Çünkü zaman, insana en acımasız ama en gerçek dersleri verir.
PEKİ, HAYALLERDEN VAZ MI GEÇELİM?
Hayır! Hayalsiz bir hayat, umudunu kaybetmiş bir yolcuya benzer. Gideceği yeri bilse bile yürüyecek gücü kalmaz. Ancak hayallerin de gerçeklerle sınanacağını unutmamak gerekir. Yalnızca düşlemek yetmez; emek vermek, sabretmek, gerektiğinde yön değiştirmek ve olmadığında yeniden başlayabilmek gerekir.
Hayaller bize hedef gösterir, gerçekler yolumuzu belirler. Hayaller kanatlarımızdır, gerçekler ayaklarımızın bastığı toprak… Kanatsız uçamayız ama yere basmadan da yol alamayız. Önemli olan, hayallerimizin esiri olmadan onların peşinden yürüyebilmektir.
Unutmayalım; hayat kimseye yalnızca hayal ettiklerini yaşatmaz. Bazen beklemediğimiz sınavlardan geçirir, bazen hiç istemediğimiz ayrılıklarla karşılaştırır. Fakat her yaşanmışlık bize kendimizle ilgili yeni bir şey öğretir.
Belki bütün hayallerimiz gerçekleşmeyecek. Belki bazı umutlarımız yarım, bazı hikâyelerimiz eksik kalacak. Ama bu, hayatın bittiği anlamına gelmez. Çünkü insanın önünde, geçmişte gerçekleşmeyen hayallerinden daha değerli yeni başlangıçlar olabilir.
Son söz şu: Hayaller hep önden gider, gerçekler yarışı kazanır. Ama insanın asıl başarısı, kaybettiği hayallerin ardından hayata küsmemek, gerçeklerin karşısında eğilmeden yeniden yürüyebilmektir. Çünkü hayat, hayal kuranları değil yalnızca; hayalleri yıkıldığında yeniden ayağa kalkabilenleri de ödüllendirir.
Ve bazen en güzel gerçek, yıllarca peşinden koştuğumuz hayalin gerçekleşmesi değil, o hayal gerçekleşmediğinde bile yaşamaya devam edebilecek gücü kendimizde bulmamızdır.