Fon Vurgunu belki de ileride açığa çıkması muhtemel vurgunların en hafifi şeklinde tabir edilecek. Burası Türkiye, olmaz olmazların ülkesi. En umulmadık şeyler fevkalade olabiliyor. Vatandaş kuzu postuna bürünmüş kurtların varlığına alışmış bir kere. Sofrasına koyması gereken bir dilim etin, kuru bir ekmeğin dostane yaklaşımlarla elinden alındığını henüz kavrayamamış.
İnsanımız hızlı bir değişim içerisinde. Değişimin ana unsuru daha çok kazanabilmek. Nereden ve nasıl geldiğine aldırış etmeden servet sahibi olmak. Dolayısıyla ne haramın tiksindiriciliği kaldı ne de etik değerlerin parıltısı.
Onur mu? Onurlu insan alın teri olmaksızın zengin olmayı gaye edinmez. Milletin malına elini uzatmaz. Kanaati hırsından ali, vicdanı açgözlülüğünden çok daha yüce olur. Azdıran çoktan ise huzur veren aza itibar eder.
Bütün bu rezaletler başka bir ülkede yaşanmış olsaydı sanırım birkaç yetkili intihar eder, birkaç üst düzey yönetici de görevinden istifa ederdi. Hükümet düşer, vatandaş hırsız olmayan bir siyasi iradeyi iktidara taşırdı. Gasp edilen paralar soyguncuların kasasından alınıp hak sahiplerine verilirdi.
Artık bütün bunlar bir hayal. Kimsenin kimseden hesap soracağı yok. Fatma Betül Sayan Kaya elini kolunu sallayıp lüks hayatına devam ediyor. Oysaki hakkında henüz iddia hazırlanmayan yüzlerce kişi ise ters kelepçe vurularak gecenin bir yarısında evinden alınmıştı.
Ya Melih Gökçek’in sakız çiğneyerek külhanbeyi gibi adliyeye yürüyüşüne ne demeli? Bu adamlar bu özgüveni nerden alıyor? Bu sorunun cevabı tam manasıyla özümsenmedikten sonra soygunların da sonu gelmeyecektir. Ne demişti rahmetli Demirel? “Ananı öpen hâkimse, kimi kime şikâyet edeceksin.”
Fon soygununun faturası mı? Vatandaş öder efendim. Şimdiye kadar olduğu gibi yine değişik birkaç vergi çeşidi adı altında kuzu kuzu öder.