Çelişkinin Kıyısında Hayat
Hayat, aynı anda hem nefes almanın mucizesini yaşatır hem de o nefesi boğazımızda düğümleyen ağırlığı omuzlarımıza yükler.
Ne büyük bir tezat; bir yanda acımasızlığı, diğer yanda yaşanılası halleri...
Ve bizler, bu iki uç arasında savrulurken zaman zaman kendimizi kaybediyoruz.
Zaman zaman hayatın o acımasız yüzüyle sınanırız. Planlarımızın altüst olduğu, adaletsizliklerle sarsıldığımız ve çabalarımızın boşa gittiğini sandığımız anlarda dünya çıkmaz bir sokağa dönüşür. Ne var ki, tam karanlığın ortasında kaybolduğumuzu hissettiğimiz anda hayat tüm cömertliğiyle diğer yüzünü gösterir.
Onu yaşanılası kılan büyük zaferler değil; yağmur sonrası toprak kokusu, demli bir çayın buharı, samimi bir gülüş ya da zor bir günde uzatılan sıcak bir eldir. Acımasızlık ruhumuzu yaralarken, bu küçük detaylar içimizdeki kesiklere merhem olur.
Karanlığı tatmasaydık ışığın kıymetini bilemezdik. Hayat, bu acımasız ve büyüleyici tezatıyla güzeldir.
Kaybolmaktan korkmayın; çünkü bazen kaybolmak, insanın kendi içindeki yolları bulmasının tek yoludur.
Yeter ki her bakımdan eksilmeyelim. Gerisi çokta önemli değil…
Sağlık ve Sevgi ile kalın…