Takvimler 17 Ağustos 1999'u gösterdiğinde, saatler 03.02'yi vururken Marmara'nın kalbi kırıldı. 45 saniye süren o büyük sarsıntı, yalnızca milyonlarca insanın hayatını altüst etmekle kalmadı; bu ülkenin hafızasında asla kapanmayacak derin bir yara açtı. Aradan yıllar geçmesine rağmen, o karanlık gecenin çığlıkları, toprak altından yükselen sessiz feryatlar ve yakınlarını arayanların acılı bakışları hâlâ belleklerimizdeki tazeliğini koruyor.
Deprem bir doğa olaydır; ancak can kayıplarına yol açan, yıkıma neden olan şey doğanın gücü değil, insanoğlunun hazırlıksızlığı ve ihmalidir. 17 Ağustos Depremi, bize bilimin ve tekniğin sesine kulak vermemenin, kuralsız yapılaşmanın ve denetimsizliğin bedelini en ağır şekilde ödetti. Binlerce insanımız, çalınan malzemeler, eksik denetimler ve "bize bir şey olmaz" mantığı yüzünden göçük altında kaldı.
O gece sadece binalar yıkılmadı; devlete güvenimiz, geleceğe dair umutlarımız ve hazırlıksız yakalanmanın yarattığı utanç da enkaz altında kaldı.
Toplum olarak en büyük talihsizliklerimizden biri çabuk unutmak. Depremin üzerinden geçen her yıl, acıların üzerine biraz daha kül örtülüyor. Sadece yıldönümlerinde anma törenleri yapıyor, birkaç gün boyunca "fay hattı" ve "deprem çantası" konuşuyor, ardından yine aynı rehavet çemberine geri dönüyoruz. Oysa deprem bir takvim yaprağına sığmayacak kadar gerçek ve yakın bir tehdittir.
Bugün geldiğimiz noktada, kentsel dönüşümün rant kapısı olmaktan çıkıp bir hayatta kalma mücadelesi olarak görülmesi şarttır. Bilim insanlarının onlarca yıldır uyardığı gerçeği görmezden gelmek, yeni 17 Ağustoslara davetiye çıkarmaktır.
17 Ağustos'u hatırlamak, sadece geçmişin yasını tutmak değildir.
Toprağın altındakilere borcumuz, bu ülkeyi depreme dayanıklı hale getirmektir. Unutmayalım ki deprem öldürmez, önlem almamak öldürür. 17 Ağustos'u unutmadık, unutturmayacağız; çünkü hayat, ancak tedbirle ve adaletle korunabilir.
Sağlık ve sevgi ile kalın…